บทที่ 44 เดิมพัน

"ฉันบอกให้หนีไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงยังปล่อยให้พวกเขาจับตัวมาได้อีก?"

เสียงบ่นพึมพำของลลิตาดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท

อรวรรณฝืนลืมตาขึ้นท่ามกลางความเจ็บปวดรวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือแสงไฟนีออนที่สว่างจ้าจนแสบตา เหนือศีรษะขึ้นไปเป็นหลังคาสังกะสีแผ่นใหญ่ที่ดูเก่าคร่ำคร่า

เ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ